De sneeuw kraakt zacht onder mijn voeten. Boven mij zijn de kale takken van de bomen bedekt door een wit laagje.  Om me heen zie ik allerlei sporen; van dieren, maar ook van mensen. Ik zie stappen van honden en vogels... En dan nog enkele die ik niet meteen kan thuisbrengen. Vele dieren zitten verstopt in het bos, maar de sneeuw maakt hun aanwezigheid zichtbaar. Nieuwsgierig observeer ik ze.

    Vlak voor mij  staan afdrukken van grote en kleine voeten. In gedachten zie ik een gezinnetje met een kind op de paden wandelen. Het kind kijkt verwonderd om zich heen, zo'n natuurfenomeen zag het nog nooit eerder. 

    Ooit was het voor ons allemaal onze eerste sneeuw. Ik herinner me het enthousiasme dat ik voelde als de eerste vlokken naar beneden dwarrelden. Nog leuker werd het echter als de sneeuw bleef liggen, de tuin veranderde in een soort wit speelparadijs. Ik denk met een glimlach terug aan die tijd van toen. Als het sneeuwde kon mijn geluk niet op!

   Het staat in schril contrast met mijn stemming deze morgen. Handen rond het stuur geklemd, wielen die af en toe een eigen willetje lijken te hebben, opperste concentratie om de auto op de baan te houden... Een baan die niet langer bedekt is met een smetteloze, witte laag, maar vuil lijkt door de platgereden, bruinachtige smurrie die ervoor nog mooie sneeuw was. 

    Maar nu, in dit bos, schud ik de stress van deze morgen van mij af. Ik wandel verder rond de vijver en kom aan bij mijn favoriete stuk bij dit winterse weer: het grasveld met sneeuw, nog onbetreden door andere mensen. Blij als een kind stap ik de sneeuw in. Mijn voeten zinken meteen halfweg in de witte laag. Ik voel meteen weer het enthousiasme van vroeger.

    Even vraag ik mij af: waarom vind ik dit toch zo leuk? Maar dan denk ik terug aan het fictieve kind van deze morgen, het kind dat zich nooit zo'n vragen zou stellen, maar gewoon zou genieten.

    Ik duw mijn gedachten weg en kijk bewonderend om me heen. Over mij daalt een rust neer, en zwijgend stap ik verder door de krakende sneeuw.