Mijn berging was door allerlei rommel langzaam maar zeker getransformeerd tot een waar hindernissenparcours. De bijna halsbrekende toeren die je moest uithalen om achteraan iets te pakken, werden misschien iets te uitdagend.
Dringend tijd dus om daar verandering in te brengen.

Vol goede moed begon ik de volgestapelde, kleine ruimte leeg te ruimen en alle spullen te ordenen: dit blijft, dit niet, dit is een twijfelgeval… Ondertussen verwonderde ik me over de hoeveelheid voorwerpen die ik al die jaren verzameld had.

Drie zelfgemaakte kaarsenhouders brachten me meteen terug naar meer dan tien jaar geleden. Ooit waren ze een cadeau van enkele mensen bij wie ik vrijwilligerswerk deed. Ik was nooit gek geweest op die roze kleur, dus verdwenen ze al snel naar de berging. Toch had ik het nooit over mijn hart gekregen ze weg te gooien — het voelde zo ondankbaar. En het was ook een aandenken aan mijn periode als twintiger. Dus ook deze keer plaatste ik ze netjes terug.

Nog meer spullen passeerden mijn handen. Ook deze ondergingen een strenge keuring: hou ik dit of niet?

Als laatste besloot ik de vele supermarktzakken die er rondslingerden netjes in elkaar te steken. In een gele zat een wit zakje. Toen ik het eruit haalde, voelde het gevuld aan. Nieuwsgierig keek ik naar de inhoud.
Tot mijn verbazing zat er een chocolade-sint in. En we waren al bijna eind februari…

Hoe kon dit? Ik was een zoetekauw bij wie chocoladen figuren nooit lang overleefden. Hoe was het mogelijk dat eentje toch had weten te ontsnappen?

‘Niels!’ Enthousiast toon ik de sint aan mijn vriend. ‘Kijk eens wat ik nu nog in de berging vond!’

Mijn vriend bekijkt aandachtig de figuur. ‘Maar die van dit jaar aten we toch al op? Volgens mij is deze nog van het jaar ervoor…’

Dus deze sint zat al meer dan een jaar opgesloten in een donkere zak in de berging. Waarschijnlijk had ik hem daar ooit haastig in een hoekje gezet en waren we hem daarna gewoon vergeten.

Door de plastic folie heen lijkt de sint me verwijtend aan te kijken.
Voorzichtig zet ik hem op het keukenaanrecht en denk: ik kijk ernaar uit je hoofd eraf te bijten.